پیام آئین کلنگ زنی و اجراِئی ۲۰۰کلاس درس در چابهار

 آئین کلنگ زنی و اجراِئی ۲۰۰کلاس درس در چابهار؛ سیستان‌ و بلوچستان سال‌هاست بهای بی‌توجهی تاریخی به زیرساخت‌های آموزشی را می‌پردازد. توسعه‌ای که در اسناد و سخنرانی‌ها از آن سخن گفته می‌شود، زمانی می‌تواند واقعی و پایدار باشد که از کلاس درس آغاز شود؛ جایی که هنوز در بسیاری از نقاط استان، دانش‌آموزان با کمترین امکانات، در فضاهای فرسوده یا غیراستاندارد تحصیل می‌کنند.

واقعیت این است که فقدان مدرسه، صرفاً یک مشکل آموزشی نیست؛ بلکه ریشه بسیاری از نابرابری‌های اجتماعی، اقتصادی و حتی امنیتی منطقه در همین خلأ شکل می‌گیرد. تا زمانی که آموزش در اولویت تصمیم‌گیری‌ها قرار نگیرد، هرگونه سرمایه‌گذاری عمرانی یا اقتصادی، اثری مقطعی و شکننده خواهد داشت.

در چنین شرایطی، ورود سازمان منطقه آزاد چابهار به حوزه مدرسه‌سازی،  اقدامی قابل تأمل و در عین حال مطالبه‌برانگیز است. قابل تأمل از آن جهت که نشان می‌دهد می‌توان فراتر از مأموریت‌های صرفاً اقتصادی، مسئولیت اجتماعی را به‌صورت عملیاتی تعریف کرد.

پرسش جدی افکار عمومی این است که اگر منطقه آزاد، با محدودیت منابع و وظایف گسترده اقتصادی، می‌تواند مدرسه بسازد، چرا سایر دستگاه‌های متولی آموزش و توسعه منطقه‌ای سال‌ها از این مسئولیت شانه خالی کرده‌اند؟ آیا مدرسه‌سازی نباید در صدر اولویت‌های توسعه جنوب شرق کشور قرار گیرد؟

سازمان منطقه آزاد چابهار با بر عهده گرفتن این رسالت، عملاً نشان داده است که توسعه بدون سرمایه‌گذاری بر انسان، شعاری بیش نیست. به گفته مدیرعامل سازمان منطقه آزاد؛ ساخت مدرسه در این جغرافیا، نه لطف است و نه امتیاز؛ بلکه حق مسلم کودکانی است که آینده استان و کشور یک وظیفه است.

اکنون انتظار می‌رود این مسیر، به یک حرکت جمعی تبدیل شود؛ حرکتی که در آن، دولت، نهادهای عمومی و بخش خصوصی، آموزش را نه هزینه، بلکه سودآورترین سرمایه‌گذاری بلندمدت بدانند. سیستان‌ و بلوچستان بیش از هر زمان دیگری، به تصمیم‌های شجاعانه و اولویت‌بندی‌های صادقانه نیاز دارد؛ و مدرسه‌سازی، نقطه آغاز این بازنگری جدی است.