جنایات جنگی آمریکایی صهیونی

سَبیل نیوز؛ جنگ، تنها میدان رویارویی ارتش‌ها نیست؛ گاهی کلاس درس، سالن ورزشی، دانشگاه، مراسم عروسی و حتی محیط زندگی شهروندان به صحنه‌ای از مرگ و ویرانی تبدیل می‌شود. در جنگ تحمیل‌شده بر ایران، مجموعه‌ای از وقایع تلخ، از شهادت رهبر انقلاب، امام خامنه‌ای، تا جان‌باختن دانش‌آموزان، ملوانان و دیگر غیرنظامیان، زخم‌هایی عمیق بر حافظه تاریخی ملت ایران بر جای گذاشته است.

این وقایع، افزون بر سوگ ملی، پرسشی اساسی را پیش روی افکار عمومی و نهادهای بین‌المللی قرار می‌دهد: مسئولیت رسیدگی حقوقی در حمله به مراکز غیرنظامی کدام نهادهای بین المللی هستند؟ و با چه سازوکاری برای کشف حقیقت، محاکمه عاملان و جلوگیری از تکرار چنین فجایعی مستقل اقدام می کنند؟

جنایت جنگی: نهم اسفند ۱۴۰۴ روزی تلخ در تاریخ معاصر ایران است. حمله به مدرسه ابتدایی شجره طیبه میناب و شهادت شمار زیادی از دانش‌آموزان و کارکنان آن، وجدان عمومی را با یکی از دردناک‌ترین تصاویر تجاوز و جنایت مواجه کرد: کودکانی که باید در کلاس درس آینده خود را می‌ساختند، قربانی حمله‌ای مرگبار شدند.

مدرسه، نماد آموزش و امید است؛ نه میدان نبرد. تحقیقات معتبر نشان دهد که حمله با نقض قواعد حقوق بشردوستانه صورت گرفته است، پیگیری مسئولیت کیفری عاملان آن ضرورتی انکارناپذیر خواهد بود.

جنایت جنگی: گزارش‌های مربوط به حمله به سالن ورزشی لامرد در استان فارس و کشته و زخمی شدن غیرنظامیان و شهادت تعدادی از دختران دانش آموز در سالن ورزشی  بار دیگر نشان داد که دشمن در مرتکب جنایتی دیگر شد.

دانش‌آموزان، ورزشکاران، استادان و پژوهشگران، به دلیل جایگاه علمی یا اجتماعی خود از حق حفاظت در برابر حملات غیرقانونی برخوردارند. مراکز آموزشی و دانشگاهی از حمایت حقوق بشردوستانه برخوردارند، حمله به چنین مراکزی را نمی‌توان صرفاً با محاسبات نظامی توضیح داد یا از کنار پیامدهای انسانی آن گذشت.

جنایت جنگی: گزارش‌های مربوط به حمله به مراسم عروسی در کوهستک استان هرمزگان و نیز شهادت ملوانان، ابعاد دیگری از رنج مردم جنوب را بازتاب می‌دهد. در جغرافیای مکران و سواحل دریای عمان، زندگی مردم با دریا، خانواده و مناسبات اجتماعی گره خورده است. هر حادثه‌ای که جان ملوانان یا شهروندان عادی را بگیرد، علاوه بر یک فقدان انسانی، بخشی از امنیت و آرامش جامعه محلی را نیز متأثر می‌کند.

در برابر چنین حوادثی، محکومیت اخلاقی به‌تنهایی کافی نیست. با توجه به شواهدکه نشان می دهد حملات علیه غیرنظامیان عامدانه بوده و باید امکان مجازات  مسئولین جنایت و افراد دخیل فراهم شود. البته عنوان حقوقی «جنایت جنگی» باید با توجه به شواهد روشن و انکار ناپذیر است.

مستندسازی تصاویر و اسناد، ثبت شهادت بازماندگان، بررسی بقایای مهمات، تعیین محل و زمان حملات و انتشار نتایج تحقیقات معتبر، می‌تواند مسیر پیگیری حقوقی را تقویت کند. نهادهای مسئول نیز باید با بهره‌گیری از سازوکارهای ملی و بین‌المللی، برای شناسایی مسئولان احتمالی، روشن شدن ابعاد حوادث و جبران خسارت قربانیان اقدام کنند.

جنایت جنگی: پرونده ناوآموزشی دنا فاقد سلاح که در حال بازگشت از دوره آموزشی بودند از نظر حقوقی با حملات به مدرسه، ورزشگاه یا مراسم عروسی تفاوتی ندارد؛ زیرا نظامی بودن هدف به معنای مجاز بودن هر شیوه حمله نیست.

برای ارزیابی این حادثه باید ماهیت عملیات، وضعیت شناور، شرایط حمله، نوع تسلیحات استفاده‌شده و رعایت قواعد قابل اعمال بر مخاصمات دریایی بررسی شود. همچنین وضعیت افراد آسیب‌دیده  و بازماندگان، در صورت ارتباط با شرایط پرونده، اهمیت حقوقی دارد.

 ملت ایران نشان دادند که بر این باورند که خون غیرنظامیان نباید در هیاهوی تبلیغات جنگی به فراموشی سپرده نخواهد شد. مظلومیت شهادت فرزندان ایران از میناب تا لامرد، از مراکز دانشگاهی تا مراسم خانوادگی و سواحل جنوب، هر نام و هر واقعه بخشی از حافظه جمعی کشور جمهوری اسلامی ایران است.

مجازات جنایتکاران جنگی ارتش آمریکا و نیروهای اسرائیلی وعاملان و آمران آنها  فراموش نخواهد شد و نه با رها کردن حقیقت در میدان رقابت‌های سیاسی؛ بلکه با پاسخ‌گویی و انتقام معنا پیدا می‌کند.