نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
امروز جهان به یاری تکنولوژی و هوش مصنوعی بسیاری از موانع ارتباطی را از میان برداشته است. ویدئوکنفرانسها و ابزارهای دیجیتال بهراحتی امکان برگزاری جلسات داخلی و بینالمللی را فراهم میکنند. نمونه روشن آن، حضور آنلاین دکتر پزشکیان، رئیسجمهور کشور، در نشست بریکس بود؛ اقدامی که بار دیگر کارآمدی ابزارهای فناورانه را به نمایش گذاشت.
با این حال، در کشور ما همچنان رویهای سنتی پابرجاست: مدیرانی که برای امضای یک نامه یا شرکت در جلسهای ساده، کیلومترها راه طی میکنند تا به تهران برسند. این سفرها نه تنها دستاورد روشنی ندارند بلکه نشانی آشکار از بیتوجهی به ظرفیتهای فناوری و ریختوپاش منابع عمومی هستند.
برای درک بهتر ابعاد ماجرا کافی است تصور کنیم از ۳۱ استان کشور، هر ماه تنها ۵ نفر از مدیران دولتی به تهران اعزام شوند؛ یعنی ماهانه ۱۵۵ نفر و سالانه نزدیک به ۱۸۶۰ نفر. اگر برای هر مأموریت حداقل ۵۰ میلیون ریال هزینه در نظر بگیریم، صدها میلیارد ریال در سال تنها صرف این سفرها خواهد شد؛ بودجهای که میتواند به بازسازی مدارس فرسوده، تجهیز درمانگاههای محروم و تکمیل پروژههای نیمهتمام مردم اختصاص یابد.
پرسش اصلی همین است: وقتی رئیسجمهور کشور با یک کلیک در بزرگترین اجلاسهای جهانی حاضر میشود، چه ضرورتی دارد مدیران استانی همچنان بار سفر ببندند و منابع عمومی را در مسیرهای پرهزینه مصرف کنند؟