سکوت در برابر خون، فریاد بر سر اورانیوم

سیاست دیرینه‌ی یک بام و دو هواست که سال‌هاست بر رفتار قدرت‌های جهانی سایه انداخته است؛ سیاستی که در آن «دوستی با غرب» به معنای مصونیت از نظارت است و «استقلال از غرب» مساوی با تهدید و فشار.

سبیل نیوز؛ اخیرا رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، در گفت‌وگو با روزنامه فایننشال تایمز اعلام کرده است که «اورانیوم غنی‌شده ایران سالم مانده و این موضوع مایه نگرانی است».
این اظهارنظر در حالی مطرح می‌شود که بارها در گزارش‌های رسمی همین آژانس، صلح‌آمیز بودن فعالیت‌های هسته‌ای ایران تأیید شده است. با این وجود، گروسی همچنان ترجیح می‌دهد با ادبیاتی مبهم و سیاسی، درباره ایران سخن بگوید؛ گویی مأموریت او نه در نظارت فنی و علمی، بلکه در بازتولید روایت‌های سیاسی غرب خلاصه شده است.

در سال‌های گذشته، ایران بارها اعلام کرده که هدفش از توسعه فناوری هسته‌ای، تأمین نیازهای علمی، پزشکی و صنعتی کشور است. با این حال، رسانه‌های غربی و مقامات بین‌المللی هر بار با برجسته‌سازی واژه‌هایی چون «نگرانی» و «خطر»، تلاش کرده‌اند چهره‌ای تهدیدآمیز از برنامه هسته‌ای ایران بسازند.

این در حالی است که کشورهای دارنده زرادخانه‌های اتمی، از آمریکا و فرانسه گرفته تا رژیم صهیونیستی، نه‌تنها هیچ‌گاه مورد بازخواست یا بازرسی جدی قرار نگرفته‌اند، بلکه با سکوت و حمایت همان نهادهایی روبه‌رو هستند که امروز ایران را زیر ذره‌بین قرار داده‌اند.

چگونه ممکن است مدیرکل آژانس انرژی اتمی از چند گرم اورانیوم غنی‌شده در ایران بیمناک شود، اما از هزاران بمب و موشک هسته‌ای که امنیت جهانی را تهدید می‌کند، سخنی به میان نیاورد؟ چگونه است که کشتار هزاران انسان بی‌گناه در غزه، یمن، عراق و افغانستان، او را نگران نمی‌کند، اما فعالیت‌های صلح‌آمیز ایران در حوزه انرژی هسته‌ای، «تهدید» تلقی می‌شود؟

این همان سیاست دیرینه‌ی یک بام و دو هواست که سال‌هاست بر رفتار قدرت‌های جهانی سایه انداخته است؛ سیاستی که در آن «دوستی با غرب» به معنای مصونیت از نظارت است و «استقلال از غرب» مساوی با تهدید و فشار.

چنین رویکردهایی، پایه‌های اعتماد جهانی به نهادهای بین‌المللی را متزلزل کرده است. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، اگر می‌خواهد جایگاه خود را به عنوان نهادی بی‌طرف حفظ کند، باید از مسیر سیاسی شدن فاصله بگیرد و به اصول حرفه‌ای و اخلاقی بازگردد.
افکار عمومی ملت‌ها دیگر ساده‌لوح نیستند؛ آنها می‌دانند وقتی سکوت در برابر بمب‌های واقعی با فریاد بر سر دانش صلح‌آمیز همراه می‌شود، دیگر سخن از عدالت و بی‌طرفی، شعاری توخالی بیش نیست.

جهان امروز بیش از هر زمان دیگر به حقیقت‌گویی و شجاعت نیاز دارد. نهادهایی مانند آژانس انرژی اتمی، اگر بخواهند اعتبار خود را حفظ کنند، باید صداقت را جایگزین سیاست کنند و صدای مظلومان را بشنوند، نه پژواک قدرت‌مداران را.
سیاست‌های دوگانه و مواضع متناقض گروسی، نه ایران را متوقف می‌کند و نه حقیقت را پنهان. تنها چهره واقعی نظام جهانی را آشکارتر می‌سازد؛ نظامی که عدالت در آن قربانی منافع قدرت است.