۱۰۰۰ شهید، هزار لاله پرپرشده را ملت ایران فراموش نخواهند کرد.

خاک این سرزمین، تنها جغرافیا نیست؛ حافظه‌ای عمیق است که نسل‌ها را به یکدیگر پیوند داده است. هر نشانه از وفاداری به این خاک، در حقیقت پاسداشت تاریخی است که مردمان ایران با فرهنگ‌ها، قومیت‌ها و باورهای گوناگون ساخته‌اند.

این خاک همواره گواه ایستادگی مردمی بوده که ریشه‌هایشان در حقیقت، عدالت و نجابت تاریخی این سرزمین تنیده شده است.

حمله ۱۲روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران، فراتر از یک درگیری نظامی بود. این رژیم با هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی، تأسیسات هسته‌ای و حتی مراکز مسکونی، تلاش کرد امنیت و آرامش مردم را نشانه بگیرد.

در این جنایت، هزار ایرانی از طبقات مختلف اجتماعی شهید شدند؛ انسان‌هایی که هر کدام برای کشور، خانواده‌ عزیز  بودند. کشتار یک‌هزار نفر نه یک حادثه، بلکه زخمی ماندگار بر حافظه جمعی ایران است.

ایرانیانی که از اقوام گوناگون؛ کرد، بلوچ، ترک، عرب، ترکمن، فارس، لر، گیلک، مازنی و دیگران  بافت یکپارچه این کشور را ساخته‌اند، امروز داغدار اما استوارند.

حمله به هر فرد در این سرزمین، حمله به همه ریشه‌های این جامعه است. جنایتی با این ابعاد، نه فراموش می‌شود و نه بخشوده. این خاک آن را در حافظه خود ثبت کرده است؛ خاکی که هر بار زخمی می‌شود، بیدارتر و متحدتر می‌گردد.
خاطره این شهدا، نه فقط غم یک ملت، بلکه نیرویی برای ایستادگی و پاسداشت عزت و استقلال ایران است.

ایران در طول تاریخ نشان داده که با وجود تمام تلخی‌ها، خم نمی‌شود. ریشه‌های این خاک آن‌قدر عمیق و زنده است که هیچ جنگی نمی‌تواند آن را از معنا تهی کند.

خاک این سرزمین بیدار است، و حافظه‌اش تا همیشه زنده خواهد ماند.